Burada demokrasinin târifini yapacak değilim. Sâdece demokrasi hakkında kimse sormadığı hâlde fikir beyânında bulunmak istiyorum, çünki Türkiyede son günlerde hızlanan itiş kakış dolayısıyla kalkan toz bulutu arasında bazı şeyler gözden kaçıyor gibi. 24 Şubat çarşamba günü Ekonomi Bakanı Babacan bir vesîle ile “Geçiş dönemleri sancılı olur, ama biz Türk demokrasisini birinci sınıf bir demokrasi hâline getirmeye çalışıyoruz” gibi bir lâf etmiş de oradan aklıma geldi. Demokrasinin vaz geçilmez prensipleri vardır. Bu prensiplerin hiçbiri gerek emekli, gerek muvazzaf ordu üst kademelerinin tevkifini kapsamaz. Bütün hayâtım Türkiye hâricinde demokratik ülkelerde geçti de oradan biliyorum.

Yâni bir takım aklı evveller bu yazıya yorum yapacağız diye bana demokrasi öğretmeye kalkmasınlar diye söylüyorum. Suç işlemiş subaylar var idiyse gereğinin hukûk devreye sokularak vaktinde yapılması gerekirdi, aradan zaman geçtikten sonra değil. Ciddî devletler kan dâvâsı güden Kürt aşîretleri misâli hareket etmemelidirler. Ama o zaman gücümüz yetmiyordu, ancak şimdi kendimizi güçlü hissettiğimiz için bunu yapıyoruz vs. benzeri mâzeretler ancak intikam alındığı duygusunu uyandırır ki, zâten milletde o his uyanmıştır, buna çoğunluk zorbalığı denir. Tutuklanan insanları hiçbir suç isnâd etmeden de aylarca hürriyetinden mahrûm etmek de bir tür zorbalıktır. Bu saçmalığın da demokratik ülkelerin hukûkunda yeri yoktur. Yeni kânûnlar bile yürürlüğe sokulsalar, bunların mâkabline teşmîli, yâni geriye doğru geçerli sayılmaları da her türlü hukûk prensibine aykırıdır.

Yâni demokrasi herkesin, bilhassa güçlü olanların her istediğini yapabilme serbestîsine sâhip olmaları demek değildir. Demokrasiler bir prensipler sistemidir. Nedir bu prensipler? Çoğunluk hâkimiyeti (zorbalığı değil); din ve inanç hürriyeti; konuşma, ifâde ve basın hürriyeti; kânûn karşısında eşitlik; azınlık hakları (buna sâdece Kürtler ve Çingeneler değil, sakatlar ve özürlüler de dâhildir); güç ayrılıkları, yâni yargı, yasama ve yürütme ayrılıkları (buradaki yürütme Deniz Fenerindeki yürütme ile karıştırılmasın, uygulama anlamındadır); kat’î sûrette itâ’at edilmesi gereken bir anayasa; bağımsız bir yargı ve tabiî denetim, yâni gerçekten bağımsız ve bağımsızlığı ihtimâmla muhâfaza edilen denetleme komisyonları. Bunların görevi meselâ emniyet güçlerini denetlemek, hakim tâyin etmek vs. olmak gerek.
Son zamanlarda Kürt açılımı adı altında başlayan süreç (bütün dangalaklıkların adı da nedense hedefinin ne olduğu ve ne kadar süreceği, neleri içerdiği hiç açıklanmayan veyâ açıklanamayan ‘süreç’ oluyor) adı değiştirilerek Ermeni açılımı oldu veyâ tersi, o da kesmeyince, yâni işler batağa saplanınca ad gene değiştirildi ve demokrasi açılımı oldu. Hükûmet de demokrasiden ne anladığını pek izâh etme ve “halk efendimiz” de sorgulamak gereğini hissetmediği ve yandaş basın da o sıralar askere saldırmakla meşgûl olduğu için demokratik açılım tâbiri havada, gündem de devletle problemli zâtın “tuuuu” ve “yuuh” gibi vecîz ifâde tarzıyla sınırlı kaldı.

Yukarıda sıraladığım prensiplerin elbette hepsi aynı derecede önemli. Fakat ben burada sâdece ikisini ele almak istiyorum. Din ve inanç hürriyeti ve konuşma, ifâde ve basın hürriyeti.

Herkes istediği dine inanmakta ve inandığı dine göre ibâdetini yapmakta serbesttir, başkalarının haklarına tecâvüz etmemek kaydıyla. Bu, hani Fadime Şâhin denen kadını sivilcelerini geçireceğim diye evine dâvet edip geçirirken yakalanan Müslüm Gündüz adındaki kepâze herif için de geçerlidir, Türkiye Cumhûriyetinin en yüksek makâmında oturan için de. Çünki kânûn karşısında ikisi de eşittir.

Aynı husûs konuşma ve ifâde hürriyeti için de geçerlidir. Şimdi sadede gelelim ve asıl konuya girelim ki Vehbinin kerrâkesi ortaya çıksın.

Konuşma ve ifâde hürriyeti tenkîd etme ve sorgulamayı da içerir. Bu, demokrasilerde, terbiye sınırları içinde kalmak şartıyla her konunun sorgulanabileceği ve tenkîd edilebileceği anlamına gelir. Buna din konusu da dâhildir. Ama tenkîd, kendi beyniyle değil, başkalarının beyniyle düşünmeye şartlanmış bir takım bağnazlar için maalesef hakâret anlamını taşımaktadır ki, bu yanlıştır. Tenkîd hakâret içermez ve içermemelidir. Bunu anlamak için de belirli bir kültür seviyesine erişmiş olmak şarttır. O kültür seviyesinin erişildiği ülkelerde üniversitelerde Allahın varlığı veyâ yokluğunun münâkaşası yapılabilmekte ve kimse felsefî görüşler çatıştığı için öldürülmemektedir.

Girmek istediğiniz Avrupada kimse kimseyi dini tenkîd etti diye de öldürmüyor. Pardon öldürüyor. Avrupadaki Müslümanlar öldürüyor. İslâmda Kadın diye bir film çeviren Theo van Gogh (ressam Vincent van Gogh’un kardeşi Theo van Gogh’un torununun torunu) 2 Kasım 2004de Mohammed Bouyerî isimli Faslı bir müslüman tarafından katl edildi. İsteyenler internet’e şöyle bir göz atıp Avrupada yaşama hakkı kendilerine tanınmış olan müslümanların bulundukları ülkelerde ifâde hürriyetinin bir Avrupa terörizmi olduğu, İslâmiyete hakâret edenlerin kafalarının kesilmesi gerektiği gibi medenîce düşünceler yazılı pankartlar taşıdıklarını görebilirler. Bütün bunları beğenmedikleri düşünce ve fikir hürriyeti sâyesinde yapabildiklerini idrâk edemiyecek kadar da ahmaklar. İçinden geldikleri katletme kültürü başka türlü düşünmelerine mânî. Ama işlerine geldiğinde İslâmiyetin ne kadar müsâmahakâr bir din olduğu hakkında da mangalda kül bırakmıyorlar.

Kimse İslâmiyeti beğenmek zorunda değil. Müslümanların da diğer dinleri beğenmek zorunda olmadıkları gibi. Hattâ ve hattâ biraz daha ileri giderek diyebiliriz ki, kimse kimsenin dinine saygı da göstermek mecbûriyetinde değil. (Saygı göstermemenin aksi, beyinlerinin üstünde oturanların anlamayı tercih ettikleri gibi hakâret değildir).

“Din kutsaldır, bu da onun hakkında kötü birşey söylenmeyeceği anlamına gelir. Neden? Öyle işte! İyi ama sen beğenmediğin bir partiye oy verdiği için bir arkadaşınla münâkaşa edebiliyorsun, vergiler arttı diye saatlerce ahkâm kesebiliyorsun, kimsenin sesi çıkmıyor. Ama bir Yahudi cumartesi (Mûsevîlerde kat’î sûrette çalışılmaması gereken gün) günü elektrik düğmesini elleyemem derse buna saygı göstermen gerekiyor? Neden herhangi bir siyâsî partiyi desteklemek yâhut Macintosh veyâ Windows kullanmak akla yatkın da, kâinâtın başlangıcı ya da kâinâtın nasıl meydana geldiği hakkında fikir yürütmek değil? Çünki o mesele kutsal. ……. Hâdiseye mantıkla yaklaştığımız zaman din hakkında da konuşamamak için aslında hiç bir sebeb yok, ama nedense herkes bir şekilde konuşulmaması gerektiği hakkında sanki fikir birliğine varmış.”

Bu sözler 2001 yılında genç yaşta ölen Douglas Adams’a âit. [Söyledikleri daha uzun, ben kısaltarak aldım. Bana âit olan tercüme pek düzgün değil, ama istenileni ifâde ediyor].

Ama hâlen oruç tutmayanların öldürüldüğü, din baskısıyla iğrenç töre cinâyetlerinin işlendiği bir ülkede bu meseleler ne kadar konuşulabilir?

Şimdi AKPye sormak istiyorum. Siz, haydi, dini istismâr ederek demiyelim de öne çıkartarak iktidâra gelmiş bir partisiniz. Dine çok önem verdiğinizi ağzınızdan düşürmüyorsunuz. Avrupa Birliğine girmek için kabûl ettiğiniz, din kavramını da tartışmaya açması kuvvetle muhtemel ve mümkün olan ifâde hürriyetine samîmiyetle inanıyor musunuz ve tartışmaya katılacakların hayatlarını korumayı her medenî hükûmet gibi garanti edebiliyor musunuz?

Bildiğim kadarıyla hiç bir dinci parti dinin tartışmaya açılmasına müsaade edecek cesâreti kendinde bulamamıştır. O takdirde demokratikleşiyorum deyip Avrupaya yalan söylüyorsunuz. Eğer dinin tartışmaya açılmasına demokrasi îcâbı karşı gelemem diyorsanız ve buna cesâretiniz yetiyorsa, o zaman dindarlığınızı öne sürdüğünüz için sizi iktidâra getirmiş olan bu millete ihânet edip yalan söylüyorsunuz. Kısaca her hâl ve kârda yalancı durumundasınız.

Görüldüğü gibi sâde askere saldırmakla demokratik olunmuyor. En fazla Amerikanın gözüne biraz daha fazla girilmiş olunuyor. Ama şeytan bu ya, yakında Iraktan Türkiye üzerinden çekilecek olan Amerikan askerlerine “hazır girmişken Türkiyede kalıverin, işe yaramayan silâhlarınızı da PKKya bırakıverin” derse o zaman sizi kurtaracak asker ve girecek Avrupa bulabilmeniz biraz zor olur.

Dr. Buğra Atsız
25 Şubat 2010

www.2023istanbul.com