Ortaokul, Lise yıllarında okuduğumuz coğrafya ders kitaplarında Türkiye'nin bir tarım ülkesi olduğunu yazıyordu.

İç Anadolu’nun buğday ambarı olduğunu, Trakya'da ayçiçeği, Ege’de tütün, Rize'de çay, Ordu'da fındık yetiştiğini yine aynı coğrafya kitaplarından öğrenmiştik.

Üzerinden çok yıllar geçmedi. Bir, on yıl bile olmadı.

Ama, pek çok şey değişti.

Artık buğday ithal ediyor, getirilen kotalar karşısında istediğimizce fındık, tütün üretemiyoruz.

Dahası artık köylerimizde ziyaretine gideceğimiz insan bile bulamıyoruz. Köyler boşalmış, tarlalar ekilmez olmuş.

Ama bir şeylerinde değişmediğini de yaşanan son Elazığ depremi gösterdi.

Hala köylerimiz, köylülerimiz fakirlik içinde.

Bu fakirlik içinde evini yaparken, topraktan kerpiç yapıyor ve  gün geliyor o kerpiç altında can veriyor.

Maalesef, köylümüzün bu durumu yıllardır değil, yüzyıllardır böyle.

9 Işık’ta Başbuğ Alparslan Türkeş’in tabiri ile “payına düşen sadece sabır, tevekkül ve meşakkat düşen Türk köylüsü eti yene yene kılçığı kalan balık durumunda”.

Köyümüz, köylümüzün bu yoksulluğuna çözüm, yine 9 Işık’ta.

7. Madde olduğu için mi, yoksa milliyetçilik ve ülkücülük ile sadece kendimizi 2 Işık ile sınırladığımız için mi bilinmez, 9 ışığı sayarken bile unuttuğumuz, atladığımız Köycülük maddesinde.

40 sayfayı geçmeyen bu maddeye bakmak için kitaplıklardaki 9 Işık’ları tekrar okumanız dileğiyle...

Berat G. Ulualan

www.2023istanbul.com